40 dagenpost - #dag3


Ik heb last van het gedwongen binnen zitten. Ik ga er door nog meer in mijn hoofd en minder vanuit mijn hart leven. 

Wat me vaak helpt om het leven te leven is: wandelen, vogels kijken, zeilen. Het ritme van een stevige stap. De verwondering over vogels die zich door een onzichtbare kracht gedragen weten, lichter dan de lucht. De energie en stuwkracht en grilligheid van de wind. Ik mis het. En iets - meer dan iets - maakt dat ik stil val. En dat mijn ziel droog komt te staan. 

Daarbij komt dat mijn lijf een stevige rem van vermoeidheid, nee lamlendigheid ervaart. Als een doffe deken waardoor de zwaartekracht tien keer zo groot lijkt. De koortsigheid die vaak een gevoel van opwinding veroorzaakt, sluimert nog ergens in de verte. 

En tegelijk glimlach ik om mijn gestuntel als ik me op de trap naar boven strompel. Een stevige griep en ik ben helemaal van de leg. 

Er is ook een stem in mij die zegt: "je leeft nog, wat zeur je nou? De verwarming werkt, je woont niet in een tent in de vrieskou. Je koelkast is goed gevuld en regelmatig komen vrienden boodschappen brengen. Enzovoorts, enzo... 

Het gaat volgens Wells om "genieten van de dubieuze ontdekking dat niets zo moet zijn" ("enjoying the precarious discovery that nothing must be so". (pag 4/13) 

En dat besef breekt open. Het hoeft zo niet te zijn, en het is wel zo. Hoe wonderlijk is dat. 


Reacties

Sterkte gewenst en geduld om het uit te houden, Martin! Naar voor je dat de covid je zo aanpakt. Beterschap! Dat je er weer goed van herstelt en Liefde ontvangt ook als dat misschien langer gaat duren dan je lief is.