40 dagenpost - #dag4 verwondering, ontzag en vreugde


"Humility is that hallowed clearing in the forest of existence where wonder, awe, and gratitude meet, dance, play and exult".  (6/7, 15) 

'Nederigheid is een gewijde open plek in het bos van het bestaan waar verwondering, ontzag en dankbaarheid dansen, spelen en zich verheugen". 

Een parel van een zin. Ik lees en herlees de woorden. En geef er gehoor aan, zoek ernaar.  

Dagelijks rijd ik op weg naar mijn werk langs deze drie bomen in Park Schothorst. Ik noem ze vanaf nu verwondering, ontzag en vreugde. Ze staan daar als de eiken van Mamre. Geworteld in de grond, de hummus. Nederig, plaats bewust en plaats vast. Ze strekken zich naar het licht. Ze lokken het ochtendgloren met hun mysterieuze stille aanwezigheid. 

Die open plek was vanmiddag in de tuin: zon in het gezicht, lentelucht, helder licht. 

I pootte bolletjes in de aarde. Die lagen al ongeduldig te wachten tot de vorst voorbij was. 

Het stelt niets voor. En het is alles. 

Een gewijd moment. Een heilige plek. Waar ik me verwonder, stil val, het licht ontvang. Dankbaar en blij. Ik zou kunnen dansen. 


Thomas Merton schrijft: 

Een lentemorgen. Ik ben alleen in het bos. Zonsopgang: een enorme dooier energie die zich steeds verder uitspreidt als om het hele uitspansel te vullen. Daarna: het ceremonieel van de vogels die zich in het natte gras voeden. [ ... ] In de eenzaamheid zijn wij omringd door wezens die God volmaakt gehoorzamen. 

Zo blijft er voor mij maar één plaats open, en als ik die plaats inneem, vervul ook ik Gods wil. De plaats die de natuur voor mij 'openlaat' komt hem toe, die bewust is, die beseft, die dit alles als een eenheid ziet, en alles aan God offert, in lofprijzing, vreugde en dank. Je moet alleen zijn onder de hemel voordat de dingen hun eigen plaats innemen en je te midden van dit alles je eigen plaats vindt.

[Conjectures of a Guilty Bystander, blz. 294-295 vertaald door D. Doms]

Reacties